Clotho (The Spinner) Tablosunda Daniel Bilmes Bir Dokumacı Gibi Resim Yapıyor

Daniel Bilmes bir yüzeyi, bir eğiricinin çıkrığı işlediği gibi kurar: panelin üzerinde uzun bir yağlıboya darbesi çeker, ucuna doğru inceltir, ardından birincisi tam kurumadan içinden ikinci bir darbe geçirir. Yakından bakıldığında, Clotho (The Spinner) — 2021 tarihli, panel üzerine 41 × 41 cm’lik bir yağlıboya — üzerindeki boya, fırça darbesinden çok elyafa benzer; sıcak okra ve soğuk gri-mavi tonların üst üste binen iplikleri, katman katman durmak yerine birbirine takılıp örülür. Bu yüzey ancak fark edildikten sonra başlık işlevini yerine getirir. Clotho, Yunan mitolojisindeki üç Moira’nın en genciydi; kız kardeşleri onu ölçüp kesmeden önce bir yaşamın ipliğini kendi iğine eğiren Kader Tanrıçası. Bilmes onu resmetmekten çok, onun tekniğini ödünç almış.

Bu benzerlik rastlantı değil. Bilmes kendi sürecini, uzun ve bilinçli fırça darbeleri ile boya tam kurumadan yüzeyi kazımaya dayandığını anlatıyor — bu yöntem, yüzeylerinin sadece uygulanmış değil, çekilmiş ya da çizilmiş gibi görünmesini sağlıyor. Bu teknik, sekiz yaşında babası, ressam ve eğitimci Semyon Bilmes’in yanında, ailenin güney Oregon’daki sanat okulunda başlayan ve yaklaşık on yıl süren özel bir eğitimle inceltildi; bu okul daha sonra Maui’ye taşınarak Atelier Maui adını aldı. Bilmes profesyonel olarak sergilemeye başladığında — önce Los Angeles’ta Arcadia Contemporary ile, ardından New York’ta ve Beinart Gallery, Modern Eden ile Gallery 1261 aracılığıyla — bu kazınmış, lifli yüzey, eserlerindeki her şeyin altında taşıyıcı unsur haline gelmişti: bir yüz, bir omuz, bir jest, hepsi boya yerine eğrilmiş ya da dokunmuş bir malzeme gibi davranan bir dokudan inşa edilmişti.

Clotho (The Spinner), Bilmes’in Arcadia Contemporary’nin Soho mekanında “Eternal Recurrence” adlı kişisel sergisini açtığı yıl olan 2021’e tarihleniyor — bu başlık bile o dönemdeki üretiminde tekrarlanan iplik, döngü ve tekrar temalarına işaret ediyor. Tablo o tarihten beri satıldı, ancak Metamorphosis, Anonymous XVI, Veiled V gibi mitolojik ve simgesel başlıklar taşıyan daha geniş bir eser dizisinin içine rahatça oturuyor; Bilmes bu eserlerle sürekli aynı birkaç soruya dönüyor: bir beden neye dönüşüyor, neyi gizliyor ve burada, neyi üretiyor. Arcadia, sanatçının pratiğini “görünür olanla dokunulabilir olan arasındaki sınırı bulanıklaştıran” bir pratik olarak tanımlamış; Clotho da bu fikrin sanatçının resmettiği en gerçek örneklerinden biri — iplik eğirmeyi konu alan, iplik eğiren bir teknikle resmedilmiş bir tablo.

Konu seçiminde daha sessiz bir yankı daha var. Bilmes’e resim yapmayı sekiz yaşından itibaren babası öğretti; hiç kamuya açık sergi yapmadan önce elden ele aktarılan bu uzun öğretim çizgisi yaklaşık on yıl sürdü. 2026’da, tam da bu tür bir aktarım etrafında kurulmuş, ressamlara yönelik çevrimiçi bir program olan Methods’u açıyor — kendi tanımıyla, gerçekten kişiye ait ama tek başına bulunmak yerine öğretilerek kazanılan bir süreç. Başkalarının daha sonra ölçeceği ipliği eğiren Kader Tanrıçası hakkındaki bir tablo, bir şekilde her zaman ipliği kime kimin verdiğiyle ilgili olmuş bir kariyerin merkezinde doğal bir yer buluyor.